منوی دسته بندی

درب های اتوماتیک و بدون تماس می توانند به کاهش سرعت شیوع ویروس کرونا کمک کنند

5/5 - (1 امتیاز)

دررب های اتوماتیک رویکردی ایده‌آل برای محدود کردن انتقال ویروس کرونا و سایر ویروس‌ها در ورودی‌های ساختمان میباشند که کارکرد درب‌ها کاملاً بدون دست باشد. در حالی که اپراتورهای درب اتوماتیک برای اکثر تنظیمات درب در دسترس بوده اند، اما به طور گسترده در تاسیسات مورد استفاده قرار نگرفته اند. آنها گران تر از درب های دستی هستند، اما هزینه زیادی ندارند. 

اپراتورهای درب اتوماتیک علاوه بر کاهش شانس انتقال ویروس کرونا، مزایای متعددی نیز دارند. آنها این کار را برای افرادی که وارد و از ساختمان خارج می شوند، به ویژه کسانی که بسته ها را حمل می کنند، راحت تر می کنند. آنها خطر ضربه خوردن افراد را با بستن درهای لولایی یا قرار گرفتن انگشتان بین در و چارچوب آن کاهش می دهند.

در مناطق پرتردد، اپراتورهای درب اتوماتیک بادوام تر بوده و کمتر در جریان ترافیک اختلال ایجاد می کنند. در حالی که بدون نیاز به تعمیر و نگهداری نیستند، سطوح استرسی را که درهای لولایی باید تحمل کنند، کاهش می دهند، به ویژه در ورودی های پرکاربرد یا زمانی که کاربران درب را مسدود می کنند.

درب اتوماتیک بیمارستانی

چهار نوع اصلی درب اتوماتیک وجود دارد – تاب دار، کشویی، تاشو و گردان. مدیران می توانند هر یک از این انواع را تعیین کنند تا نیاز به تماس فیزیکی با در را کاهش دهند و انتخاب را بر اساس محدودیت های برنامه انجام دهند. با طیف وسیعی از گزینه های نسبتا کم هزینه در دسترس مدیران، اکثر درها – از جمله درهای ساخته شده از چوب، فلز یا شیشه – می توانند از حالت دستی به کارکرد اتوماتیک تبدیل شوند.

در حالی که بسیاری از امکانات دارای درب های اتوماتیک هستند، تعداد کمی از آنها واقعاً بدون لمس هستند. اکثر درب های اتوماتیک به یک دستگاه فعال کننده مانند کلید، صفحه کلید، صفحه فشاری یا اسکنر کارت نیاز دارند. این دستگاه ها نیاز به تماس فیزیکی کاربر و سخت افزار درب را کاهش می دهند اما از بین نمی روند.

مدیران گزینه هایی برای انجام عملیات درب واقعاً بدون لمس دارند. ساده ترین گزینه فناوری سنسور حرکت است. اکثر حسگرها از مادون قرمز، امواج مایکروویو یا اولتراسوند برای تشخیص حرکت جسم به سمت در و فعال کردن اپراتور درب استفاده می کنند. محدوده سنسور سنسور را می توان تا 10 فوت از محل آن تنظیم کرد.

آنها برای استفاده در برنامه هایی با سطح ترافیک بالا، از جمله امکانات عمومی، ساختمان های تجاری و اداری دولتی، مدارس، فرودگاه ها و سوپرمارکت ها مناسب هستند. بزرگترین اشکال آنها این است که برخی از حسگرها نمی توانند بین فردی که به سمت در راه می رود و جسم دیگری مانند یک حیوان تفاوت قائل شوند. اپراتورهای درب با سنسور حرکت هیچ سطحی از کنترل دسترسی را ارائه نمی دهند.

یکی دیگر از گزینه های بدون لمس سوئیچ موج به باز است. این سوئیچ ها از فناوری مادون قرمز یا مایکروویو برای تشخیص حرکت، معمولاً در فاصله 4 تا 5 اینچی سوئیچ استفاده می کنند. سپس سوئیچ به اپراتور درب استاندارد سیگنال می دهد. یک حرکت ساده دست در نزدیکی سنسور تنها چیزی است که برای کار کردن سوئیچ لازم است.

سوئیچ های موج به باز با نیاز به اقدام مثبت از سوی شخصی که وارد ساختمان می شود، فرکانس باز شدن درب های ناخواسته ناشی از زباله های باد را کاهش می دهد. مانند درهای کنترل شده با سنسور حرکت، سوئیچ های موج به باز هیچ سطحی از کنترل دسترسی را ارائه نمی دهند. آنها برای برنامه هایی با سطح ترافیک متوسط مناسب هستند.

برای محدود کردن دسترسی از طریق درها با حفظ عملکرد بدون لمس، مدیران چندین گزینه دارند. سرنشینان می توانند کارت های کلید یا فوب ها را جلوی خواننده کنترل دسترسی بکشند. سپس سیستم کنترل دسترسی، کارت کلید یا فوب را تأیید می کند و در را به کار می اندازد. این سیستم مزیت اضافی ردیابی افرادی که وارد ساختمان می شوند و زمانی که وارد می شوند را ارائه می دهد.

سرنشینان همچنین می توانند از گوشی های هوشمند برای عملکرد بدون لمس استفاده کنند. یک برنامه از طریق بلوتوث با خواننده ارتباط برقرار می کند. کاربر فقط باید گوشی را نزدیک خواننده بکشد. همانند سیستم فوب کلید، سیستم کنترل دسترسی گوشی هوشمند درب را کنترل می کند و فعالیت ورودی را ردیابی می کند.

درب بیمارستانی اتوماتیک

تبدیل ورودی ساختمان به عملیات بدون لمس می تواند چالش مهمی برای مدیران تاسیساتی باشد که دارای ورودی های متعدد هستند. تکنسین ها باید اپراتورهای درب و خوانندگان بدون لمس را نصب کنند. در مورد سیستم‌هایی که از کارت‌های کلیدی، فوب‌ها یا تلفن‌های هوشمند استفاده می‌کنند، مدیران باید دستگاه‌ها را توزیع کنند یا از به‌روزرسانی تلفن‌ها با برنامه‌ها اطمینان حاصل کنند. از همه مهمتر، مدیران باید تغییرات ایجاد شده و دلیل آن را به ساکنان اطلاع دهند.

اگر یک ساختمان تعداد ورودی های زیادی دارد، مدیران نباید سعی کنند همه ارتقاها را یکجا انجام دهند. در عوض، ابتدا باید از ورودی‌های پرکاربرد شروع کنند، زیرا این ورودی‌ها بیشترین سود را برای ساکنان و بازدیدکنندگان ساختمان فراهم می‌کنند. ورودی های دیگر با سطح ترافیک پایین تر را می توان به طور موقت محدود کرد تا زمانی که بتوان آنها را ارتقا داد.

شروع آهسته همچنین به مدیران این فرصت را می دهد که اثربخشی تغییرات را قبل از متعهد شدن به استفاده گسترده از ساختمان خود آزمایش کنند. با استفاده از این رویکرد، آن‌ها می‌توانند ببینند که کدام سخت‌افزار با نوع خاصی از درب و سطح ترافیکی که باید پشتیبانی کند، بهتر کار می‌کند.

نظرات بسته شده است.

تماس با ما